Hayat, basit görünür. Doğar, yaşar, ölürsün hesabı. Kader başrolde. Araya girenler: aile, eğitim, imkan. Buradan ilerisi, siyasete dair. Bu kadar basit. Kader ötesi.
Bunları yazan ne ilk, ne de sonuncuyum. İz bırakma derdim yok(hayaller, hayaller). Sadece zoruma gider, hayatın alaycı şahitliği kabul edilesi gibi değil. Coşkuyla haykırırsın: farklı olacak her günüm, diye. Elinde olmaz, farkı bir çok sebep belirler ve o sebeplerde senden en fazla bir tek zerre var veya yok. İşin trajikomik yanı; hayat, çok basit, onu anlayana kadar. Aslında herşey bu noktada başlar.
İsyan edersin. Sökmez. Sorgularsın. Yetersiz cevap. Vazgeçersin. Biter. Evet, hayat biter. E, ne olacaktı ki? Boynunu eğip, sözleşmeyi imzalarsın. Hayat devam eder. Sen öyle san. Neden mi? Olsa, olsa yanılsamaların içinde "mesut mutlu " yaşarsın. Ah, be hayat, diye içini çeke çeke zamanını doldurursun...
Başka bir yolu yok. Mekanizma tıkır tıkır işler...
eylül
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder