Hayat öyle

 Zaman makinesi olsaydı bana yetişebilirdin…

Hayat güzel

     Bir zamanlar hoşuma gitmeyen bir söyleşiden kapıyı çarparak çıkmıştım. Psikoloji  temalı  seminer.  Neden mi?  Yüzleşmekten, bilmediklerini  biliyoruz diyenlerden usandım.  Mantık desen: yok. Bilgi hiç yüklenmemiş. Çözümleme yetisi, “o da neymiş? “ modundalar.  Geriye kalan… güdümlü çirkinlik. 

      Oysa gezegende güzeliz, doğanın mevsimleri var, nefeslendiğimiz… 

Şükredeceklerimiz var, ne yazık istismar edilesi. Yetinmek zorunda bırakıldıklarımız olsa da ilahi adalete inancımız var.  Yaşam sevincimiz -yok edilene kadar-var. 

Etrafıma bakıp  çirkinliği, solup giden suretler, hayatlar görüyorum.  Muhteşem doğanın isyanı gibi gelir fırtınalar, deniz ürkütücü dalgalanır, gökyüzü  yeryüzüne kapaklanacak gibi olur…  Güzel, iyi, adil, akil ne varsa  korku kuşağında hapsedilmiş gibi.  Aklını yitirmiş boş gezenlerin diyarında  hapsolmuş gibi.  

Oysa gezegen herkese yeter. Oysa hayat güzel…  

   Hayat çok güzel. Aşk, hayaller, düş kırıkları, kavuşmalar var. 

Aklın yetmediği yerlerde mucizeler var.   Umut var.  Çok da özel,  hikaye yazdıran  trajediler var. Yani, hayat hep var. Kim hangi hırsıyla karamsarlığı yağdırsa da gün doğumu hep var.  Rağmen. 

Bu yüzden umudum saklı kalır bende, sahibi benim çünkü. 

eylül

Ne yapsam, ne etsem

 Eğitim diye söylendim, yazdım durdum, oradayım hala. Küskünüm. Şuna, buna, hayata değil, olana bitene, yaşananlara sırtımı döndüm. Güya.  Kulağım, gözüm, zihnim, aklım… umutta.  

Şaşkınım, olmamam gerek. Üzgünüm, beyhude. Öfkeliyim, çaresizliğe…   Aklım, hayalim umutta.

Cehaletin virüs misali yayılmasına mı, korku umursamazlığına mı yansam?  Utanmaz, merhametsiz, mantıksız kibre mi küfür etsem?..  Ne yapsam, ne etsem de  haklı öfkeme yenilmesem… 

eylül 

Kendimi gündeme kaptırdım

İstediğimden değil 

 “Nasıl bir hayat bu” diye her gün sorgulamanın yorgunluğu.  Daha da yorgun eder. Karamsarlık demem, isyan ötesi bir durum. Hani karşında duran, dost dediğin, yalan söyler de suskun kaldığın anlar olur ya, işte öyle bir şey.  Hazmedemezsin.  Düşünür, düşünür durursun. Bir sonu yok, farkına varır ya da bir kaç kez daha oyuna gelirsin.   Bu gibi bir ihtimal bile beni gerer. “Bu nasıl bir hayat”ın içine iyice gömülürsün.  Olmaz olsun! Sosyal medyaya baksan, bakmasan ne olur. Merak edersin gündemi, vatan başlıklı   olan biteni. 

E, nedir olan? Hüsran… 

Hadi bakalım… 

eylül 

Hıdrellez

      Çok yıllar öncesine götürür beni.  Mayısın ilk günleri, kış ve bahar buluşması. Soğuk mu sıcak mı, kafa karışıklığı. Hıdırellez. Hikayesini kimi bilir, kimi bilmez, hadi geçelim burayı. Başyapıt bahar, hediyesi  umut.

Şehir çocuğu olarak doğdum, hani şu ekmeğin ağaçta yetişir diye sananlardan. 

Elbette kısa süren bir ahmaklık.  Buradan çıkıp ilerleyelim. Nasılsa çocukluğumun bir kaç Hıdrellezi oldu.  

Büyükbabam ve anneannemin evine misafir olduğum zamanlardı. Geçmişte kalan…

Hüzünlü anıları da geçelim.  Evin karşısındaki meydan gelir aklıma, çeşmenin yanı ulu salkım söğüt.  Sabahın en uykulu saatinde yaşlı dallarına tutunmuş salıncak kurulur, bir de oraya oturtulmuş ben.  Mayısın ilk günlerinden gözyaşlarıma karışan gülümseme  kaldı. 

eylül

Küçük şeyler

 Sevinçlere olta atıp bekliyoruz.

Güneşli, ılık bir hava, ters gitmeyen iş günleri, 

trafik sıkıntısız yolculuklar,

kalp arısız  gerçekler… 

Küçük mutluluklar. 

Ruhumuzu kırıntılarla besliyoruz. 

eylül

Uyanmak

      

    Kış uykusundan uyanıyor doğa, sancılı.  Seyrediyorum.  İliklerime işleyen soğuğun  kış güneşinde erimesinin tadına varıyorum.  Nefesini hissetmek,  güzel. Tüm olumsuzlukların bir mevsime yenik düşmesi, umutların yeşillenmesi, yeni-zaman durdurulmaz olsa da- yepyeni bir başlangıç.  Aynı şarkıyı tekrarlamak değil, farklı besteyi notalara dökmenin vakti. Bilinmeze meydan okumak ya da teslimiyet değil, kavuşmak. Sonsuzluğu anlatır  bahar mevsimi… 

     Uyanmak. Bu denli duygusal olmamın sebebi olmalı. 

eylül