Kaybetmek

 Vefa diye tek semt kalmış. Anlaşılan, değerlere tek tek kıyılmış. Derinden, sinsice, kör, yalan, işlenmiş sebepsiz  intikam ile kıyıma gidilmiş. Vahşice, hesapsız ve … kitapsız. 

Öğreniyor insan, eğer anlamanın basamağına ulaşırsa.  Anlıyor insan, eğer gönül gözüyle bakabilirse.

    Laftan ibaret diyenlerin dünyası, yıkım. Çok sesli haykırışların senfonisine sessiz kalanlardır. Duyanların sağır olduğu zamanın parodisi olur hayat. Kıyamet diye tükürüklü söylemlerin peşine takılanların nefeslerini emanet edişleri kıyamet… 

   Anlaşılır dilde konuşsak da birbirimizi anlamaya yetmez.  Yürek gerek, akla, mantığa eşlik edecek. 

eylül 

https://youtu.be/681cGdUURxM?si=Vh-UddITJBBJOvZ-

Oyun

       Fena sıkışmışım, yerimden kıpırdamıyorum. Televizyonda aksiyon polisiye karışık dizi, yaralınanlara, ölenlere ağlıyorum. Bilinçsizce, içimden gelerek.  Anlıyorum, sebep gerekmiş buna.  Dolmuş taşmış baraj gibi patlıyorum. Bir şeyler ters gitmiş, belki eksik olan var.   Sadece nefes alıyorum. Farkettim ki, derin derin nefesleniyorum.  Nedenini sorgulamıyorum, peki neden üzgünüm?

    Günler  önce birkaç cümle karalayıp yapay zekaya sundum, bana hikaye yazdı.  Güldüm. Sonra ürktüm.  Daha sonra öfke duydum.  Kendimizden, kelimelerimizden uzaklaştığımız için yandım.  En azından bu işlerin insanı olmadığımı anladım. Tesellim bu.

   

     Kim kimi kandırıyor diye deli deli düşünmekten, analiz ve yorumlamaktan bitap düştüm. Tükeniyorum. Elimden gelmeyenlerin tutsağı olmuş gibiyim. Sanki yapabilecekmişim gibi kurguların sanalındayım. Oyunun en ama en yıkıcı olanı. Oyun mu?..

Ne diyebilirim ki? Bir yanılsamanın içinde miyiz?.. 

eylül

Sadece

Görüyoruz, duyuyoruz,

bakıyoruz, dinliyoruz.  

Bazen üzülüp, bazen şaşırıyoruz. 

Sevinçler  saklanmış, 

Sessizlik yerleşmiş.

Sadece umutlar kalmış. 

Masmavi, kıpkırmızı, yemyeşil…

Uzun sözün kısası, velhasıl, 

Hayallere  tutunup,  yaşıyoruz. 

eylül

Öğretmen

 Öğretenleri onurlandırma günü bugün. Her yıl bu tarihte içim bir garip olur.  Sevinç ile hüzün arasında kalmış bir gülümseme kalır yüzümde.  Engel olamam, hislerimi yok sayamam, en azından gün bitene… 

Hiç unutmam, ilkokul ikinci sınıftaydım ve şehir değiştirme sebebiyle okul, öğretmen yeni. Çalışan anne, yeni ortam, yeni sıra arkadaşı filan.  Öyle bir zaman ve Öğetmenler Günü.  Annemin telaşını unutamam,  sabah itina ile paketlediği bir kutu çikolatayı çantama koyup, elime de bahçenin çiçeklerinden bir buket tutuşturmuştu. Dediği de : “ öğretmenine teşekkür edip verirsin”… Söylediklerini yaptım elbette. Çiçekleri ve paketi uzatıp teşekkür ettim. Öğretmenim buketi alıp gülümsedi, paketi görünce… “ hediye alamam” deyince… Unutmadım sebepsiz ve gereksiz utancımı. Öyle işte.

Yıllar sonra öğretmenlik mesleğini deneyimledim.  Görüşüm ve anlayışım berraklaştı. 

Ne güzel bir duygudur bu, öğretmek, kollamak, büyütmek. Hakkıyla, doğruyla, kendinden vererek, ışığını tüketerek aydınlatmak. 

Bugün Öğretmenler Günü. Hakkını yüreği ile verenlerin. 

eylül 

Başöğretmen Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK ‘e ithafen

Sorun değil…

Sen hep gülümse

Üzgün olabilir,  ya da biraz öfkelisin. Canın yanmış, kalbin kırılmış belki.

Solgun, sessiz günlerin, rüyalarına  dadanmış kabusların  olabilir.

Bir yarın hayatta diğeri nefesini tutmuş;  sesler, yüzler, kelimeler uzaklaştıkça, kaybolmuş gibisin . Korkmuş mu, yalnız mı kalmışsın,  ağlıyor musun yoksa?

Vazgeçme, ne olur, kendinle kal, çık karanlığından, bir tek adım yeter, 

ruhun aydınlanınca  gülümsemeyi hatırlarsın.  

GÜLÜMSE.

eylül 

 

Sonbahar

Dökülen yapraklara tatlı bir telaş karışır bu mevsim,

havada bir bekleyiş, yağmurun kokusu var.

Akşamlar ürperir hafiften, rüzgara tutunur dalgalar.  

yüzünde yazın yorgun izleri kalmış bu şehrin...

Eylül, koşar adımlarla  gelip geçti sokaklardan, 

soluklandı eski taş merdivenlerde,

İstanbul'u  seyretti, yedi tepeden,

sonra sessizce gitti, hüzünlendi sonbahar...

eylül

Var olmak

 Nefes alamamak nasıldır bilir misiniz?  Hıçkırıklarla boğulduğunuzu hayal edin. O an çaresizliğiniz ile yüzleşirsiniz.  İlahi komedya yazılmış, içindesiniz, öylesine çıkmak  mümkün değil. 

Yaşamanın tarifi budur diyenlere karşı çıksanız da gerçeği inkar edemezseniz.  Sizi oyalayacak çok şey var, ya kapılıp sürüye  kapılırsınız  ya da içinize kapanıp küçük küçük yok olursunuz. 

Yok olmak derken?.. 

Gücünüzün farkına varmanıza bağlı. 

Yüreğiniz ile var olmak gücünüzdür. 

eylül

eylül