Eğitim diye söylendim, yazdım durdum, oradayım hala. Küskünüm. Şuna, buna, hayata değil, olana bitene, yaşananlara sırtımı döndüm. Güya. Kulağım, gözüm, zihnim, aklım… umutta.
Şaşkınım, olmamam gerek. Üzgünüm, beyhude. Öfkeliyim, çaresizliğe… Aklım, hayalim umutta.
Cehaletin virüs misali yayılmasına mı, korku umursamazlığına mı yansam? Utanmaz, merhametsiz, mantıksız kibre mi küfür etsem?.. Ne yapsam, ne etsem de haklı öfkeme yenilmesem…
eylül
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder