Ne çok diyecek var parmaklarımın ucunda. Dökülmezler…

Kimsenin içini göremezsin, gerçek yüzünü tanıyamazsın, iyi mi, kötü mü, nasıl biri olduğunu bilemezsin. İyilik kime, kötülük kimden gelir anlayamazsın. Yakalandığın bir şaşırtmaca, bir komplo teorisi aklını bulandırır. Bilmediğin ise, kaderinin  seni bıraktığı kavşakta  bir yön seçmen gerektiği.   Çalkalanır tüm benliğin, ruhun yakarır içinde ve sen duymazsın. Seçtiğini yaşarsın. 

Yakının ölür, “iyi biriydi” der gözyaşı dökersin.  Hiç tanımadığın birinin söylediklerini  okuyup,  yine ağlarsın.  Her  halükarda ıslanır gözlerin; gidenlere mi, bu vakte kadar anlam veremediklerine mi, yaşayıp tecrübe edemediklerine mi yanarsın?..   Kendine dürüstlüğün kadarını bir tek sen bilirsin. Diyecek bir şeyin varsa, susarsın. 

Çiçek açar gibi gülümsersin. Ne güzel bir aydınlık olur yüreğin gün doğumu. Gülümsersin, ruhun duygulara filizlenir, nihayetinde kendini yaşarsın. 

eylül