Şaşırmadım, sarsılmadım, sanki buna hazırmışım gibiydi.
Durakta bekliyordum bugün. Aslında oturduğumuz ev yürüyerek gidilecek bir mesafede, lakin yokuş.
Ne kış çekilir çilesi, ne de yaz.
Cebimde minibüs ücreti hazır, bekliyorum. Bir yandan maskemi hazırlıyorum, malüm, yine korona hortlatılmış.
Yaz sıcağında maske de ne! diye söylene söylene bekliyorum, kaç çeyrek geçti…
Selam verdi bir çocuk, bildiğim tanıdığım değil, içgüdüsel başımı salladım. O an düştü aklıma geçmişten bir anı.
Onun yaşlarındaydım sanırım. Yürüyoruz annemle. Nereden gelip nereye gittiğimiz yok aklımda. Yolu hatırlıyorum, annemi, beni görüyorum. Sonra, annemi selamlayan çocuklar geliyor. Saygıyla. Edep ile.
Kalbimin atışını unutmadım, gurur ile. Oysa tanıdık bile değildiler.
eylül
Pat diye anılar akla geliyor değil mi? Bana da öyle oluyor, bir şeyler çağrışım yapıyor illa ki...ve hüzün:(
YanıtlaSilHeyecan ve hüzün…
Sil