Kafamın içi arı kovanı gibi. Düşüncelerimi kaydedebilmek isterdim. Kelimeler, cümleler, oluk oluk paragraflar akarken bir kaydı başlat düğmesi olmalıydı, değil mi?..
Küçük, sessiz bir isyan çıkmazında kalmış gibiyim. Yanıldım belki, yine de kırılganım, yaralarımı kaşıyorum.
Farkındayım. Olan bitenin, basit gerçeklerin, kaçınılmazın.
Korku değil, hüzün çökmüş ruhuma, dayanılmaz ağır, taşımakta zorlanıyorum. Hayır, korku değil.
Anlamak, anlaşılmak değil. Işığını kaybetmek belki.
Aklımdan geçenleri seslendirebilsem, yine de eksik kalır ifadeler. Barışmalıyım.
eylül
barışma... Işığını kaybetmiyorsun; bu ...tan hayatın, ...tan yanılsaması sadece bu... Düşüncelerinin, ruhuna değil de bu hayata dair olduğunu hissettiğinde ışığın kendisi olduğunu fark edeceksin... barışma; bu ...tan hayatla da, onun ...tan düşünceleriyle de... Sabret; ruhunla.
YanıtlaSil