Işık

     Kafamın içi arı kovanı gibi. Düşüncelerimi kaydedebilmek  isterdim. Kelimeler, cümleler, oluk oluk paragraflar akarken bir kaydı başlat düğmesi olmalıydı, değil mi?..   

Küçük, sessiz bir isyan çıkmazında kalmış gibiyim. Yanıldım belki, yine de kırılganım, yaralarımı kaşıyorum.

Farkındayım. Olan bitenin, basit gerçeklerin, kaçınılmazın. 

Korku değil, hüzün çökmüş ruhuma, dayanılmaz ağır, taşımakta zorlanıyorum. Hayır, korku değil. 

Anlamak, anlaşılmak değil.  Işığını kaybetmek belki. 

Aklımdan geçenleri seslendirebilsem, yine de eksik kalır ifadeler.  Barışmalıyım. 

eylül 

Usulca uyanırken

 Uçurumun kenarında derin uyku gibidir kış mevsimi. Öyle tutkulu ki, buza hapseder güzeli, çirkini… Bembeyaz ölümlerin mevsimi. Kar taneleri  dansı özlenir, fırtınaları korkutur. Kaçışı olmaz, vaktinin öncesi veya sonrasında illa gelir.  Öyle sıkı sarılır ki, canlı ne var ise, donakalır.  Kucağında kim kaldı ise uykunun en sonsuzunda kaybolur. 

   Sevmedim, sevemedim kış mevsimini. Okul yolunda kar beyazlığı  ne kadar eğlenceli  olsa  da eve dönüşümde  parmaklarımın sızısını unutmadım. Kızakların süratinde her ne kadar eğlendiysem de, sevemedim kış mevsimini. Belki sorun bende. 

eylül

Ah, kadınlar

Kadınlar günü kutlanıyor, coşku ile, sitem ve umutsuzluk ve… öylesine…  Her yılın  bir günü  ayrılmış. Kadının onlarca sıfatı olur, duyguların farklı çeşitleri.  Kadın sevgili, anne… ve sorun olur.

Yalnızız yine de…

Hayat ?!

      Hayat hakında her ne kadar konuşsak boş. Herkesin farklı fikri var, ortada buluşmak zor.  İsterdim ki bu kadar zorlamasa, seçenekleri dayatmasa, bir es verse dilerdim. İstediğini  alamayanların  durumu ne?

     Oysa, çok da seçici değiliz.  Az huzur, çokça Aşk yeter hayatı devirip gitmeye… 

Hayat siyasetten değil,  insanca yaşamak için çabalamaktan ibaret, deneyimlenmiştir…

      Sevdik mi milliyetsiz, sınırsız olur.  Siyasetsiz, hesapsız, yürekten olur.

eylül

Kaybetmek

 Vefa diye tek semt kalmış. Anlaşılan, değerlere tek tek kıyılmış. Derinden, sinsice, kör, yalan, işlenmiş sebepsiz  intikam ile kıyıma gidilmiş. Vahşice, hesapsız ve … kitapsız. 

Öğreniyor insan, eğer anlamanın basamağına ulaşırsa.  Anlıyor insan, eğer gönül gözüyle bakabilirse.

    Laftan ibaret diyenlerin dünyası, yıkım. Çok sesli haykırışların senfonisine sessiz kalanlardır. Duyanların sağır olduğu zamanın parodisi olur hayat. Kıyamet diye tükürüklü söylemlerin peşine takılanların nefeslerini emanet edişleri kıyamet… 

   Anlaşılır dilde konuşsak da birbirimizi anlamaya yetmez.  Yürek gerek, akla, mantığa eşlik edecek. 

eylül 

Oyun

       Fena sıkışmışım, yerimden kıpırdamıyorum. Televizyonda aksiyon polisiye karışık dizi, yaralınanlara, ölenlere ağlıyorum. Bilinçsizce, içimden gelerek.  Anlıyorum, sebep gerekmiş buna.  Dolmuş taşmış baraj gibi patlıyorum. Bir şeyler ters gitmiş, belki eksik olan var.   Sadece nefes alıyorum. Farkettim ki, derin derin nefesleniyorum.  Nedenini sorgulamıyorum, peki neden üzgünüm?

    Günler  önce birkaç cümle karalayıp yapay zekaya sundum, bana hikaye yazdı.  Güldüm. Sonra ürktüm.  Daha sonra öfke duydum.  Kendimizden, kelimelerimizden uzaklaştığımız için yandım.  En azından bu işlerin insanı olmadığımı anladım. Tesellim bu.

   

     Kim kimi kandırıyor diye deli deli düşünmekten, analiz ve yorumlamaktan bitap düştüm. Tükeniyorum. Elimden gelmeyenlerin tutsağı olmuş gibiyim. Sanki yapabilecekmişim gibi kurguların sanalındayım. Oyunun en ama en yıkıcı olanı. Oyun mu?..

Ne diyebilirim ki? Bir yanılsamanın içinde miyiz?.. 

eylül

Sadece

Görüyoruz, duyuyoruz,

bakıyoruz, dinliyoruz.  

Bazen üzülüp, bazen şaşırıyoruz. 

Sevinçler  saklanmış, 

Sessizlik yerleşmiş.

Sadece umutlar kalmış. 

Masmavi, kıpkırmızı, yemyeşil…

Uzun sözün kısası, velhasıl, 

Hayallere  tutunup,  yaşıyoruz. 

eylül